به فریاد سکوتــم هم نمیرسی؟!

 

داردصدایت میزند .. بشنو صدایم را ..

 

 

 

 

- زندگی ات میکنم اصلا !

خیالتمثلچرت ِصبـح ـگـاهی ـست ، 

مدام باخودممیگویـم  :

فقط " پنـج " دقیقه ی دیگر* ......

 

 

 

*نویسنده : سارا وحدتی . /

 

 

و یک جور ِ ناجوری در خلوت هایشان از دلتنگی میمیرند..

چه کسی میداند؟ اصلا چه کسی خبر دارد ازدل ادم های حساس؟ ادم هایی که اگر هیچ چیز انها را نکـُشد ،خاطراتیک ه در ذهن ازادمهای رفته ی زندگی ـشان به هر دلیلی ،مانده، یا حتـّی وسایلی که از انها در امروز هایشان باقی مانده ، انها رامیکـُشد.. ! بیایید باور کنیم یک سری ادم ها هستند مثل من که خیلی روح حساسی دارند.. که یادگاری هاراخیلی دوست دارندوخیلی دوست ندارند(!)در عین ِ حال. .. که از انها مثل تخم چشمشان محافظت میکنند .. اما هر وقت چشمشان به انها میفتد یک چیزی.. شاید یک چیز بزرگی اصلا ، در دلشان فرو میریزد.. که نمیدانند چیست! که هر دفعه که میروند سراغ ـشان ، یک خراش جدید میفتد روی لبه ی روحـشان .. حال میخواهد ان یادگاری از ادم های خوبِ رفته از زندگی شان باشد یا از ادم های بدِ رفته از زندگی ـشان . ادم هایی مثل من که کینه ای بودن را بلد نیستند و برای همین هم است که گذر زمان ادم های بد زندگی ـشان را نیز دوباره خوب در چشمشان جلوه میدهد، که گاهی وقت ها  این  خصلت اصلا هم خصلت ِ خوبی نیست. اما از اینها هم که بگذریم میرسیم به اینکه کاش ادم هاهیچ یادگاری ای از خودشان هیچ وقت به جا نمیگذاشتند .. کاش وقتی میرفتند تمام رد پاهایــشان را نیز با خودشان پاک میکردند و اشغال پاک کن(!) ـهای به جا مانده ـشان را نیز با خودشان میبردند.... تا یک روزی مثل امروز  ، من باتکه کاغذهای به جا مانده از دوران ِ دبستانم هم اشک نریزم! تادلتنگ نشوم.. تا ارزو نکنم که کاش هنوز هم سه-چهار- پنج - شش و یا ده سال پیش بود.. که من نیایم وقتی دلم برای کسی تنگ میشود ، کتابی را که به یادگار داده را بغل کنم.. یا ببویم.. که نیایم روی بعضی از شماره های گوشی ام خیره شوم و گذر زمان را نفهمم .. که من حتی دلم برای حالت گچ دست گرفتن ِ معلم ابتدایی َم هم تنگ میشود.. حتی برای زیر میزی تراش کردن ِ مدادهای استدلرم.. برای برف های حیاط ِ دبیرستانم.. برای حرف های دوستم پشتِ گوشی.. و .. و .. و.. و برای خودم در تمام انروزها... بیایید بفهمیم.. و باور کنیم که بعضی ادمها هستند که خیلی حساسند.. یا وقتی واردزندگی شان میشویم هرگز نرویم یا اگر رفتیم تمام رد پاهایمان را هم با خود ببریم.. تا انقدر خاطره بازی عذابشان ندهد.. ! تا انقدر دلتنگ نشوند.. تا انقدر نمیرند تا انقدر دلشان نخواهد بروند خارج شهر خودشان را در یک دشت رها کنند و فقط بدوند...که شاید خاطرات دست از سرشان بردارد.. بیایید ادم ها را به اینجا نرسانیم.. بیایید انقدر خوب باشیم که هر وقت دلتنگمان شدند بتوانند با یک زنگ. یک مسیج. یک ایمیل. یک نامه . یک دیدار دلتنگی شان را رفع کنیم.. بیایید انقدر دور از دسترس نشویم.. انقدر عوض نشویم.. و بیایید محکم تر باور کنیم بعضی ادم ها یک جور ِ ناجوری در خلوت هایشان ازدلتنگی میمیرند..

باور کنیـــــم..

 

×خاطرم با خاطرات ِ خود تبانی میکند...

[ شهریار ]

 

زندگی ِ تو از ارزو و حال ُ روز ِ من جداست ..

××

من از این شهر میرم .. شهری که ستاره هاش خاموشهــ ..

معشوق عاشقش رو میفروشهـــــ ..

××

خسته از عروسک آ تو لباس ادمـآ ..

××

رنگ شب شدی .. یادت رفته نور !

[ امیرعلی بهادری ]

 

و امــا پست ِ دوست داشتنی ِ مرتبط :[ Click ] ..

ک ِ انگــآر از زبون ِ من نوشتن :*

                                                                                                                          

                                                                                                        دخـت ـجـوزا - 18/11/92

                                                                                                    داخل نت گوشی..

                                                                                                ظهر ِ یک جمعه ی غم انگیز دربهمن ماه پر تلاطم..

برچسـب ـهـا :

و گفته بودیم که بماند یادگاری !

واپسین روزهای پاییز دوست داشتنی بود انگار.. چند نفره ازدانشکده بیرون امده بودیم و این غروب را دیده بودیم ُ چیلیک چیلیک با گوشی هایمان عکس انداخته بودیم.. که بماند یادگاری.. که چقدر زیبا بود.. و دیدنی ! که ماند  یادگاری :)

 

 

 

 

 

 

 

پاییز ۹۲ - غروب دانشگـاه

 

- از ان دسته خیال های خام همیشگی اش بود ..

به خیال ِ خودش ، همه ی احساساتش را بالا اورده بود و بعد رفتــه بود خودش را زیر پتو خوابانده بود ،

این "من" را میگویـم !

 

 

 

 

× کاش میشد ..

 

 

بگذار همه اش را بیاندازم گردن ِ " نبودن " هایت ..

دل نازک شدنم  و اشک های وقت ُ بی وقت ِ زیر پتویم را بگذار پای نبودنهایت .. پای این دنیای بد اینروزهایم .. بگذار پای شنیدن درد ِ دیگران و  مدام بغض قورت دادن حتی وقتی ان شخص مادر و یا حتی پدرم(!) باشند .. بگذار پای انتظارات ُ توقع ِ بیجای دیگران  در همه ی موارد.. بگذار پای دیوانگی های به سرانجام نرسیده ام..بگذار پای قول هایی که ندادی .. بگذار پای ولیعصرها و ونک ها و بام های با هم نرفته ـمان.. بگذار پای اینهمه منطقی پنداشتن من توسط دیگران.. که نمیفهمند غلیان حس هایم را..  بگذار پای همیشه انتظارات ِ منطقی داشتن.. که هیچ وقت ... . بگذار پای اشکهایی که برای خودم گوشه ی حرم امام رضا ریختم..بگذار پای مظلومیتم .. پای پاکی ای که گاه لکه دارش میکنند و بعد مدام عذر میخواهند! بگذار پای اشکهای یواشکی زیر پتو .. شاهین گوش دادن ها.. و اشک شدن هایی که خفه شده اند .. بگذار پایعشق های نابیکه فقط در کتاب خوانده شده اند ... و لمس نشده اند .. بگذار پای ِ دستهای سردم .. پای ترس هایی که ارام شدنشان  فقط به دوش ِ خودم است .. بگذار پای درک نشدن ها ... درگیری های فکری.. روزهای شلوغ .. سردرگمی.. و ندانستن اینکه چه زمانی اینروزها تمام میشوند و فردا چه اتفاقی می افتد.. و بگذار پایاحساساتیکه سرکوب شدند !

واشکهایی که هیچ وقت پشت ـشان خالی شدن نیست!

 

 

 

× میشود یک روز... ؟ یعنی میشود واقعا ؟ .. :آه

×من سفر کردم از ترانه شدن ، کوچ کردم به سرزمین ِ سکووت..

[ شاهین ]

× خوبم .. فقط نگران دل ـم هستم .. که پرتر از پر است .

×بهمن پر تلاطم زمستان هم از راه رسید .. بهمن همیشه برایم پر از تلاطم بوده و هست !

× یاد بگیر که بی قضاوت بخوانی ام ..

 

                                                                                                      دخــت ــجــوزا - 09/11/92

                                                                                             

 

برای دلم ، موزیک ها لالایی میخوانند ..

  تاصبح خوانده بود .. تا بخوابد دلم !

 

 

 

 

برچسـب ـهـا :

دیده بودی روی گلبرگ گل با میخ حکاکی کنند؟!

اگر من یک پدربودم ان هم پدری برای دخترم،یا اگر یک مادربودم برای دخترم.. حتماً باید یک سری کارهای ریز را برای خوشبختی اش میکردم .. مثلاً وقتی از چیزی ناراحت است  ،  ارام در ِ اتاقش را بزنم ، بدون صدای بلند بدون ِ صحبت های پر قضاوت ُ درهم رفته بنشینم رویتخت ـشو بگویم برایم تعریف کند ازامروزهایش.. ازفرداهایش.. ازارزوهای بلندش.. ازبغض های فرو خورده اش.. ازدوست داشتن های یواشکی اش..  بعد دعوتش کنم به یک وعدهبستنی شکلاتیدر فلان جای شهر که دوست دارد و دلش را بدست بیاورم.. و مثلا وقتی میگوید قصد دارم فلان جا بروم  ، که از نظر من(پدر یا مادر ) مکان مناسبی نیست. با خوشرویی دستش را بگیرم بنشانمش کنار نقشه محلش را نشان بدهم بعد خیلی منطقی برایش توضیح دهم که "ببین دخترم انجاسرداست.. دور است.. خب تا برگردی من و مادرت (یا من و پدرت ) ، نگرانت میشویم.. در ضمن جای خوبی هم نیست اما اگر دوست داشتی برای تجربه میبرمت.. که از نزدیک دلایلم را ببینی" و باید یادم باشد که اگر هم اشتباهی کرد به جای داد ُ بیداد برایش از عبرت گرفتن بگویم نه فقط توبی ـــخ ! و اصلا هم نباید میگذاشتم دخترم بعدش بغضکندبرود در اتاقش را ببندد بنشیند پای لپ تاپش و تالاپ تولوپ (!) تایپ کند غصه هایش را.. می امدم و با خوشرویی مکان های جایگزین را به او معرفی میکردم و این اطمینان را میدادم که به او اعتماد دارم.. منطقی با او صحبت میکردم.. و او را منطقی بار می اوردم  به او اطمینان میدادم جامعه است که گرگ شده ـست نه تو!.. موهایش رانوازشمیکردم و اصلا هم به این فکر نمیکردم که "پررو میشود ، لوس میشود"..دختر را باید مواظب بود.. دختر با هر حرکتِ شما بغض میکند.. میمیرد.. له میشود..دختر ، بابایی - مامانی ندارد دختر را باید در هر جایگاه که باشی برداری دور اتاق بچرخانی و از مامانی - بابایی بودنبی نیازشکنی.. گاهی یک اغوش معجزه میکند..دختربرگ گلاست .. بازمانده ای ازبهشتاست.. لیاقت ِ هر کسی نیست داشتنش! .. شما را به همان خدایی که میپرستید اگر دختردار شدید مواظب بغض هایش باشید.. نگذارید عوض شود ولی اگر عوض شد  برایش داد و بیداد نکنید  ، مقصر خود شمایید ..کودکانمانایینه ی برخورد های مایند .. دخترانتانرا از همان بچگیپر محبت ، منطقی و ازاد در حق انتخابهای مختلفش ، بار بیاورید .. و اصلا اگر فکر میکنید پتانسیل چنین کارهایی را ندارید اسم " فرزند  اوری" و صد البته " دختر اوری (!)" را نیاورید.. 

 

 

 

 

× پست مرتبط :[ Click ]

 

× پدر ، مـادر ، ما متهمیــم !

[ علی شریعتی ]

 

× این پست بیشتر از اینکه درد شخصی یا غیر شخصی باشد ، یک توصیه است .. یکهشدار.. قطار فاجعه دارد نزدیک میشود.. میدانی ؟ دیدندردهای هم جنس ـت و کاری از دستت برنیامدن ادم را از پای در می اورد...

×سکوت کن..

× زین پس پست هایی را که دوست دارم از وبلاگ انهایی که میخوانمشان ، میرود در لینکهایـم  بعضی پست ها را باید داشته باشی که مدام بروی بخوانی ـشان و لذت ببری..

 

×روزای خوبی پشت این روزای من نیست

                    [ مهدی یراحی / میراث ]

 

× خواستم داد  شوم گرچه لبمدوختهـست ،

                                        خودم و جدم جد ِ پدرم سوخته سـت .

خواستمجیغشوم گریه ی بی شرط شوم

                                   خواستم از همه ی مرحله ها پرت شوم ..

خسته از انچه که بود ُ به خدا هیــــــــچ نبود !

      [خسته / امیر عظیمی]

                                

                                                                                                         دخـــت ـــجـــوزا - 21/10/92

                                                                                            

 

برچسـب ـهـا :

پر نورتر از همیشه ات بتاب ..

مثلا در یکی از همین شبهایملال انگیز  ،خدااینطور بتابد برمنو غرقنوروارامشـم کند .. ..

 

 

 

 

×سپیدتراز همیشه اتبتاب..  سبزتراز همیشه ام تعظیمتمیکنم ..

برچسـب ـهـا :

احتمالا زنی نویسنده بوده ام در لندن !

مثلا یکی ازفکر های لذت بخش و حس های درونیمن این است که درزندگی ِقبلی ام  چه کسی بوده ام ! اصلا بیایید فکر کنیم که مسئله ی "تناسخ" درست و راست باشد ، اگر اینطور باشد من حتمـاً در زندگی ِ قبلی ام یکزنیبوده ام با موهای بلند کهرنگش با رنگ خرمایی این زندگی ام فرق دارد .. مثلا قهوه ای ِ روشن است .. یا حتی اصلا مشکی پر کلاغی است که در یککشور دیگرزندگی میکند .. کشوری که بیشتر روزهایشباراناست و شلوغ است .. اما این "زن" به شلوغی و هیاهوی بیرونی کاری ندارد .. یکسوئیت ِ یک نفرهدارد با یکپنجره ی بلند ِ قدی رو به خیابان هایی که پر از رفت ُ امد هستند.. و ادم ها و ماشین هایی که سرشان به کار ِ خودشان است .. و همیشه هم این پنجره ی قدی اَشباران خوردهاست .. اصلا این پنجره ی قدی تمام دنیای این زن است .. بعدیک میز ِ چوبییک نفره پشت انپنجره است  به همراه یک قلم ُ یک سررسیدکاهی رنگ.. که تنها مشغولیت این زننوشتن است وچای نوشیدنو خیره شدن بهخیابان رو به روی اَش.. هیچ کس هم در ان اتاق نی ـست .. زن تنهاست .. مینویســد ... مینویسد .. مینویســد .. او یک نویسندهاست .. که نوشته هایش را چاپ هم نمی ـکند.. زمانی که از بیرون می اید باموهای خیس،کت و شلوارسرمه ای رنگ ِ رسمی اش را از تن به در میاورد و بعد  ِکمی استراحـت .. باز نویسندگی اش را میکند .. کمی چای دم میکند .. مینوشد .. مینویسد .. میخواند ..بلند بلند میخندد.. ابنبات های رنگی اش را در کشویمیز چوبیاش قایم میکند ..پاستیلهای رنگارنگ ـش را .. گلدان های زیبایشرا می چیند لبهپنجره..کتاب هایدوست داشتنی اش را کنارش می چیند.. و تنها لذت زندگی اش رفتنزیر باران، خریدلباس های ساده وشیک..خواندن.. خیره شده بهپنجره ی قدی ِ باران خورده  اش.. موزیک گوش دادن ..  چای دم کردن ..استراحت کردن..نوشتن و نوشـــتن و نوشتن است .. نوشته هایی که دست ِ هیچ کس به انها نرسد .. نوشته هایی که فقط خود او  ،نویسنده ، و  البته خواننده اشهستند!

امـآ یک روز که دیگر انزننبوده است .. کسی امده نوشته هایش را برداشته و تمامش را پرت کرده ـست داخل ذهن ِمن! و من زندگی ِ جدیدم را از سر گرفته ام .. کسی چه میداند؟! من در زندگی ِ قبلی ام یکنویسندهبوده ام درلندن * ...

اری .. یک نویسنده باموهای ِ قهوه ای روشن یا پر کلاغی که عاشق ِباراناست .. و عاشق ان پنجره ی قدی اَش ..

 

 

* لندن شهر مورد علاقه ی من نیست! امـآ حس درونی ام لندن را  در گوشم نجوا میکند .. به من باشد میروم یک گوشه ی دنج ِ دنیا:) اما اینزنزندگی قبلی ِ من است .. با علایقی بسیار مشابه و البته کمی متفاوت ِدیگر.. :)

+ با کمی و بسیاری تعجب بعد از گشتن های پی در پی ِ من  برای یافتن عکسی مناسب .. به این عکس رسیدم! .. چقدر دوستش دارم .. چقدر تا حدود زیادی همان "زندگی قبلی ِ من" است .. !

 

+حسم را در رابطه با اینکهــ در زندگی بعدی ام چه خواهم بود را هم یک روز خواهـم نوشـت ..

 

-یک پیشنهاد ، یک ایده : شمـآ هم اگر خواستید  اززندگی قبلی تانبنویسید.. کار جالبی ست.. برایملذتخواهد داشت خواندن حس هایتان در این رابطه .. :) و اگر خواستید  میتوانید حتیاین پست من را لینک دهید تا دیگران  نیز ایده بگیرند..

 

 

                                                                                                     دخــــت ـــجــوزا - 14/10/92

                                                                               نوشته شده درسررسید قهوه ای رنگ ـم

                                                                                                                         در یکی از شب های سرددی ماه*

 

 

 

 

برچسـب ـهـا :